De eerste oorzaak, angst, komt vaak voort uit de inprentingsfase (3 tot 8 weken) of de socialisatiefase (8 tot 14 weken). Vanaf de leeftijd van 3 weken, als de pup nog bij de moeder is, dient de pup te worden blootgesteld aan allerlei normale dagelijkse verschijnselen, zoals kinderen, visite, andere honden, stofzuiger, harde muziek, ruzie, sexorgies, politie-invallen, televisie, spruitjeslucht, etnische groeperingen, verkeer, autorijden, en dergelijke. De pup staat in die periode namelijk nog volledig open en onbevangen voor nieuwe ervaringen, en het is de taak van de fokker om al vroegtijdig beginnen met het aanbieden van deze ervaringen. Vanaf de leeftijd van 7, 8 weken moet deze taak worden voortgezet door de nieuwe eigenaar van de pup. Zodanig verkrijg je een evenwichtige hond, die niet snel nerveus zal worden. 
Het probleem is echter dat veel mensen hun pup uit een zogenaamde `puppyfabriek' halen: broodfokkers die soms meer dan twintig rassen `op voorraad' hebben. De puppy's uit zo'n puppyfabriek hebben tijdens de inprentingsfase weinig nieuwe ervaringen opgedaan en hebben dus een belangrijke ontwikkeling gemist (kennelsyndroom). De kans dat zij zich als evenwichtige honden zullen ontwikkelen is per definitie minder groot. 
Het tweede probleem is dat veel mensen van mening zijn dat men een pup van 8 tot 14 weken moet ontzien en dat de pup nog veel te jong is om iets te leren. Het tegendeel is echter waar. Het gevolg van deze opvatting is wel dat er veel jonge honden zijn die én in de inprentingsfase én in de socialisatiefase weinig prikkels hebben gehad. En dan kan het haast niet anders of je krijgt een nerveuze, vaak on(be)handelbare hond. 

De onzekerheid van de hond komt doorgaans voort uit gebrek aan aandacht en beloning, gebrek aan zelfvertrouwen. Pa en moe werken allebei buitenshuis, de kinderen komen van school, gaan naar paardrijles en hockey, snel eten, snel even de hond uitlaten, hup naar pianoles, laatste journaal, nog even de hond uitlaten, morgen weer vroeg dag. En zaterdags een uurtje naar de gehoorzaamheidscursus, want Bello doet zo zenuwachtig. 

Direct in het verlengde van bovenstaand verschijnsel ligt de frustratie. Bepaalde behoeften van de hond worden niet bevredigd, als gevolg waarvan Bella gefrustreerd raakt. Een van die behoeften is de inclusiebehoefte, de behoefte om ergens bij te horen. Nu hoort Bello wel bij jullie - jullie betalen immers hondenbelasting voor hem en het stamboom staat op jullie naam - maar hoe denkt de hond daarover? De jachtigheid van jullie bestaan laat weinig ruimte voor een intensieve relatie met de hond. Tijdens de vakanties gaat Bello naar het dierenpension. Frustratie leidt soms tot agressie of vernielzucht. Dan wordt Bello bestraft. Nog meer onzekerheid, nog meer frustratie. De neerwaartse spiraal is in gang gezet. 
Een andere behoefte is die om voor de baas te werken. Jachthonden, en vooral retrievers,  apporteren bijvoorbeeld graag. De hond apporteert (werkt), de baas beloont dit gedrag. Een hond die niet de kans krijgt om te `werken', wordt aanmerkelijk minder vaak beloond en zal wellicht als gevolg daarvan gefrustreerd en onzeker raken. 

Dus: geef je hond de nodige aandacht en beweging, stel hem bloot aan nieuwe prikkels en werk met hem, zodat hij de kans krijgt om jouw goedkeuring en beloning te verdienen.